1999 թվականին 27 ուսանողներ իրենց ավարտական օրը մեկնեցին երկար սպասված ճամփորդության, բայց նրանցից ոչ մեկը երբեք տուն չվերադարձավ։ 22 տարի անց հետաքննողները գտան անհետացած ավտոբուսը, և ներսում… 😱😱
1999 թվականի ամռանը մի փոքրիկ քաղաքում քսանյոթ ավագ դպրոցի շրջանավարտներ մեկնեցին երկար սպասված ճամփորդության՝ իրենց ավարտականը նշելու համար։
Դեղին դպրոցական ավտոբուսը, որը լի էր աշակերտներով, վաղ առավոտյան մեկնեց։ Դա պետք է լիներ նրանց կյանքի ամենաերջանիկ օրը։
Բայց այդ օրը ոչ ոք տուն չվերադարձավ։
Աշակերտներով և ուղեկցողներով ավտոբուսը պարզապես անհետացավ։ Ոչ մի հետք, ոչ մի վկա, ոչ մի բացատրություն։ Բազմաթիվ որոնումները ոչ մի արդյունք չտվեցին։
Անցան տարիներ, և այս պատմությունը դարձավ քաղաքային լեգենդ՝ պատմվելով դպրոցականներին ինչպես հեքիաթ։
Քսաներկու տարի անց՝ 2021 թվականի մարտին, արգելոցում կորած միայնակ զբոսաշրջիկը պատահաբար հանդիպեց ժանգոտած ավտոբուսի կույտին, որը կիսով չափ թաղված էր հողի և ծառերի արմատների մեջ։
Ներսում կային փոշոտ մեջքի պայուսակներ, բորբոսնած ալբոմներ, դպրոցական ժապավեններ և մնացորդներ: Հետաքննիչները արագորեն որոշեցին, որ դա նույն ավտոբուսն էր, որը անհետացել էր 1999 թվականին։
Սակայն հայտնաբերումը ավելի շատ հարցեր առաջացրեց, այլ ոչ թե պատասխաններ: Ինչպե՞ս է ավտոբուսը հայտնվել խիտ անտառում՝ ճանապարհից տասնյակ կիլոմետրեր հեռու: Ինչո՞ւ էին բոլոր անձնական իրերը կոկիկ դասավորված, կարծես ինչ-որ մեկը դիտավորյալ թողել դրանք ապագա որոնումների համար։
Մի քանի օր անց փորձագետները մեջքի պայուսակներից մեկում գտան մի փոքրիկ, ժամանակից թրջված տետր: Այն պատկանում էր աշակերտուհիներից մեկին՝ Մերի Կ.-ին: Փորձաքննություն անցկացնելուց հետո նրանք վերջապես լուծեցին այն գաղտնիքը, թե որտեղ և ինչպես է ավտոբուսը անհետացել, և ինչ է պատահել աշակերտների հետ: 😨🫣 Շարունակությունը՝ առաջին մեկնաբանության մեջ 👇👇
Ներսում տարբեր օրերի ձեռագիր գրառումներ կային։
«Մենք ընկանք կամրջից: Վարորդը ժամանակ չուներ արգելակելու: Ավտոբուսը խրվեց ծառերի արանքում: Դրսում լռություն էր և անտառ: Ոչ ոք չգիտի, թե որտեղ ենք մենք»:
«Երկու տղա գնացին ճանապարհը փնտրելու։ Անցավ երկու օր՝ նրանք չեն վերադարձել։ Մենք ջուր ենք կիսում։ Սնունդ գրեթե չկա»։
«Գիշերը լսում ենք ոռնոց։ Ուսուցիչներից մեկն ասաց, որ գայլեր են եղել։ Բայց նրանք ավելի մոտ են, քան թվում է»։
«Աննան գիշերը մահացավ հյուծվածությունից։ Մենք չենք կարող նրան թաղել՝ գետինը սառել է։ Մենք պարզապես նստած ենք կողք կողքի։ Ավտոբուսում ցուրտ է»։
«Շուրջը ոչ ոք չկա։ Մենք գոռացինք, բայց ոչ ոք մեզ չլսեց։ Թվում է, թե անտառը խլացնում է ձայնը։ Մենք բոլորս շատ վախեցած ենք»։
«Բոլորը մեկ առ մեկ հեռանում են։ Մնացել է ընդամենը հինգը։ Ես այլևս ժամանակ չեմ զգում»։ Ես գրում եմ, որպեսզի ինչ-որ մեկը իմանա, որ մենք այստեղ էինք։ «Ես շատ քաղցած եմ»։
Վերջին գրառումը թվագրված է 1999 թվականի հուլիսի 27-ով։
Թանաքը քսված էր, կարծես հեղինակը գրել էր լապտերի թարթող լույսի ներքո։
Տեքստը ընդհատվում էր նախադասության կեսից.
«Եթե որևէ մեկը գտնի սա, մենք դեռ այստեղ ենք…»
