😱 Երբ տատիկս դեռ կենդանի էր, խնդրեց իր մա հից մեկ տարի անց հանել իր նկարը շիրմաքարից։ Երբ կատարեցի խոստումս, սարսափից քար կտրեցի։
Մա․հվանից կարճ ժամանակ առաջ նա ինձ կանչեց իր սենյակ։ Մենք մենակ էինք։ Նրա ձայնը հազիվ էր լսվում՝ շշուկի նման․
— Հանիր նկարս գերեզմանից ճիշտ մեկ տարի անց։ Ոչ շուտ։ Խոստանու՞մ ես։
Փորձեցի մխիթարել նրան․
— Տատ, դեռ բազմաթիվ գեղեցիկ պահեր ունես ապրելու…
Նա միայն մեղմ ժպտաց, փակեց աչքերը ու շշնջաց․
— Խոստացիր…
Նրան նայեցի հուզված ու գլխով հաստատեցի։ Այդ գիշեր նա խաղաղ հեռացավ։
Տասներկու ամիս անց ես գրեթե մոռացել էի այդ տարօրինակ խնդրանքը։ Բայց խոստումը սուրբ բան է։ Երբ գնացի գերեզման, հեշտությամբ պտտեցի շրջանակը, ու հենց որ հանեցի նկարը, գոռացի․
— Սա անհավատալի է…
⬇️⬇️ Շարունակությունը՝ առաջին մեկնաբանությունում
Նկարի հակառակ կողմում հին, խամրած լուսանկար էր։ Երիտասարդ մի կին կենսուրախ ժպտում էր՝ հագած էլեգանտ զգեստ։
Այդ դեմքը շատ էր հիշեցնում ինձ։ Ոչ թե տատիկիս, այլ կարծես թե ինձ՝ մի ուրիշ ժամանակաշրջանում։
Լուսանկարեցի շիրմաքարը ու գնացի պապիկիս տուն։ Թվում էր՝ նա սպասում էր ինձ։
Երբ տվեցի նկարը, նա ժպտաց հուզմունքով․
— Դու տեսնում ես նրան… Տատիկդ այնպիսին, ինչպես ճանաչեցի։ Իրական կինոյի հերոսուհի։
— Բայց ինչո՞ւ էր նա թաքցրել այդ նկարը։
Նա հազիվ շունչ քաշեց ու ասաց․
— Նա միշտ մտահոգվում էր իր տեսքով։ Տարիքով հետ գնալը նրան ցավ էր պատճառում։ Ասում էր՝ «Ինչու ենք մենք գերեզմաններին տեղադրում մեզ ծերության մեջ։ Ինչու չենք թողնում մեզ գեղեցկության պահին»։
Հետո ավելացնում էր․ «Բայց եթե դնեմ ինձ երիտասարդ նկարով, կմտածեն՝ ես գոռոզ կամ խելքս գցած ծեր կին եմ…»
Իմ արցունքներն թափվում էին ժպիտի հետ միասին։
Ամեն բան հստակ էր․ նա ուզում էր, որ ցավը մեղմանալուց հետո տեսնեի՝ ինչ պայծառ կին է ինքը եղել։ Լի շնորհով։ Ուրախությամբ։ Կյանքով։
