Վերջերս մի փոքրիկ, ռետրո ոճի սրճարան ձեռք բերեցի և այնտեղ գտա այս իրը։ 
Ես և աշխատակիցներս շփոթված էինք, քանի որ չէինք հասկանում ինչի համար էր այն նախատեսված եղել։ 
Այն փայտից է, ներսում անիվ ունի, որի վրա մանր, սուր ցցեր են։ 
Ինչ-որ մեկը գիտի՞ ինչ է այն։ 
Եթե ոչ, ապա կարդացեք ամբողջական նյութը՝ մենք դա պարզել ենք և ձեզ էլ կասենք․․
Սկզբից մենք կարծեցինք, որ դա ինչ -որ աղաց է կամ համեմունքներ մշակելու սարք, բայց երբ պտտեցինք անիվը հասկացանք, որ այն այդքան էլ հարմար չէ մանր բաներ աղալու համար։ Ավելին, այն կարծես հատակին քերծվածքների նման բաներ էր թողնում և ենթադրաբար ավելի հարմար էր քերելու, քան աղալու համար։
Քանի, որ այդպես էլ վերջնական եզրահանգման չեկանք, որոշեցինք դիմել, մեր ծանոթներից մեկին, ով հնաոճ իրերի սիրահար էր և նա մեզ ասաց, որ մենք ճիշտ էինք՝ դա ոչ թե աղաց , այլ քերիչ էր։ Քերիչ պանիրի համար։
Այս սարքը ավելի շատ տարածված էր նախորդ դարի կեսերին և առավել հաճախ հանդիպում էր եվրոպական երկրներում, որտեղ պանիրն ավելի շատ պահանջարկ ունի։ Պանիրը քերելու համար, այն տեղադրում էին այդ սարքի մեջ և սկսում պտտեցնել անիվը։ Սուր ցցիկները սկսում էին քերել պանիրը, որը լցվում էր ներքևի մասում գտնվող դարակի կամ հենց միանգամից համապատասխան ափսեյի մեջ։
Այժմ նման սարքեր հազվադեպ կարելի է հանդիպել և դրանք հետաքրքրում են ավելի շատ հնաոճ իրերի սիրահարներին կամ կոլեկցիոներներին։ Կան նաև շեֆ-խոհարարներ, որոնք նախընտրում են հենց նման սարքերով աշխատել, քանի որ դրանք պանրին յուրահատուկ տեքստուրա են հաղորդում։
Ինչևէ, ես որոշեցի այն թողնել ինձ մոտ և դարձնել այն սրճարանի ինտերիերի մի մաս։ Այնպես որ , այն հիմա ոչ միայն ձևավորում է սրճարանի տարածքը, այլև հետաքրքրությւոն առաջացնում հաճախորդների շրջանում։
