Քրոջս հուղարկավորության օրը ես տարօրինակ նամակ ստացա. «Մի՛ գնա գերեզմանատուն։ Գնա՛ հին ամառանոց, և կիմանաս ճշմարտությունը»։ Հասցե հասնելով՝ ներսումս ինչ-որ բան տեսա, որը սարսուռ անցավ, և անմիջապես ոստիկանություն զանգահարեցի 😲😯
Ընդամենը մեկ շաբաթում կորցրի կյանքիս երկու ամենամտերիմ մարդկանց։ Նախ՝ ամուսինս մահացավ։ Մի քանի օր անց՝ նրա հուղարկավորության օրը, քույրս մահացավ։ Նա մեքենայով գնում էր գերեզմանատուն՝ ինձ աջակցելու, բայց վթարի ենթարկվեց և չհասավ։
Ես նույնիսկ ժամանակ չունեի սգո զգեստս փոխելու։ Ես տեղափոխվում էի դիահերձարանից գերեզմանատուն, գերեզմանատնից՝ իմ տուն, տնից՝ քննիչի մոտ։ Ամեն ինչ մշուշոտվեց մեկ մոխրագույն շերտի մեջ։ Ես հազիվ էի քնում և ապրում էի, կարծես ավտոմատ ռեժիմով։ Հեռախոսը զանգում էր առանց կապի, մարդիկ խոսում էին, գրկում էին ինձ, ուտելիք էին բերում, բայց ես ոչինչ չէի լսում և չէի զգում։
Քրոջս հուղարկավորության օրը, երբ կանգնած էի դռան մոտ՝ պատրաստվելով հեռանալ, հանկարծ նկատեցի գետնին ընկած մի անստորագիր ծրար։ Ներսում կարճ նամակ կար.
«Մի՛ գնա հուղարկավորությանը։ Գնա՛ քո հին ամառանոցը, և կիմանաս ճշմարտությունը»։
Սկզբում կարծեցի, թե դա ինչ-որ մեկի դաժան կատակ է։ Բայց ձեռագիրը ծանոթ էր թվում։ Շատ ծանոթ։
Չգիտեմ, թե ինչու գնացի։ Հավանաբար, որովհետև ավելի վատ չէր կարող լինել։
Ամառանոցը լուռ էր և ցուրտ։ Տանը լույսերը վառ էին։ Սիրտս այնքան ուժեղ էր բաբախում, որ հազիվ լսեցի իմ սեփական քայլերի ձայնը։ Դուռը բաց էր։
Մտա ներս և… 😱😨 Շարունակությունը՝ առաջին մեկնաբանության մեջ 👇👇
Մտա ներս և լսեցի ձայներ։ Ամուսինս և քույրս։ Նրանք ողջ էին։
Սեղանին փող, փաստաթղթեր և տոմսեր կային։ Ամուսինս իր «մահից» մեկ ամիս առաջ իր համար մեծ կյանքի ապահովագրություն էր կնքել։ Հուղարկավորությունը ներկայացում էր։ Շտապօգնությունը, ոստիկանությունը, ամբողջ պատմությունը բեմադրված էր։ Եվ քույրս «մահացավ» գերեզմանատան ճանապարհին, միայն թե անմիջապես անհետանա դրանից հետո։
Նրանք պատրաստվում էին միասին հեռանալ։ Նրանք սիրեկաններ էին` իմ ամուսինը և քույրս։
Ես կանգնած էի դռան մոտ և նայում էի այն մարդկանց, որոնց համար յոթ օր անընդմեջ լաց էի եղել։ Նրանք սառեցին, երբ տեսան ինձ։ Նրանց աչքերում ոչ մի զղջում չկար։ Միայն վախ, որ ես ամեն ինչ փչացրել էի։
Այդ պահին ես հասկացա, որ իսկապես մեկ շաբաթում կորցրել եմ երկու մարդու։ Բայց մահը չէր, որ նրանց տարավ։ Նրանք ջնջել էին իրենց իմ կյանքից։
Եվ հետո ես լուռ հանեցի հեռախոսս և զանգահարեցի ոստիկանություն։
Թող նրանց հուղարկավորությունը տեղի ունենար։ Միայն այս անգամ՝ իրականում՝ նրանց անցյալ կյանքի համար, որն ավարտվեց այն պահին, երբ նրանք որոշեցին միասին դավաճանել ինձ։
