«Ինչո՞ւ պատվի չեք առնում ինձ», — գոռաց փոխգնդապետը երիտասարդ կնոջ վրա, բայց նա պատկերացում անգամ չուներ, թե ով էր կանգնած իր առջև… 😱😱
Այդ օրը զորամասում անսովոր լռություն էր։ Զինվորները կանգնած էին շքերթի հրապարակում՝ կոկիկ շարքով շարված՝ սպասելով փոխգնդապետի ժամանմանը։
Բոլորը գիտեին, որ այս մարդը սիրում էր իշխանություն և ուշադրություն, և պահանջում էր անվերապահ հնազանդություն։ Նրանք վախենում էին նրանից՝ ոչ թե նրա ուժի, այլ դաժանության և ամբարտավանության համար։ Նա հաճախ նվաստացնում էր իր ենթականերին՝ պատրվակ փնտրելով նրանց պատժելու համար, և ոչ ոք համարձակություն չուներ նրան հակաճառելու։
Մի քանի րոպե անց դարպասներից դուրս լսվեց շարժիչի աղմուկ։ Զինվորական ամենագնաց մտավ համալիր՝ փոշու ամպ բարձրացնելով։
Զորամասի հրամանատարը գոռաց.
«Հավսար: Զգաստ»։
Բոլորը սառեցին՝ ողջունելով իրենց վերադասին։ Բայց այդ պահին զինվորական համազգեստով մի երիտասարդ կին հանգիստ քայլեց հրապարակով։ Երիտասարդ, վստահ, թեթև քայլվածքով։ Նա ձեռքերում պահում էր սաղավարտը՝ նույնիսկ չնայելով փոխգնդապետին։
Նա անմիջապես նկատեց նրան և զայրույթի նոպա զգաց։ Նա արգելակեց, իջեցրեց պատուհանը և կռացավ՝ գոռալու. «Հեյ, զինվոր։ Ինչո՞ւ պատվի չես առնում ինձ։ Քեզ կորցրե՞լ ես։ Չգիտե՞ս ես ով եմ»։
Աղջիկը ուղիղ նայեց նրա աչքերի մեջ։
«Այո՛, գիտեմ, թե ով ես դու», — պատասխանեց նա՝ առանց վախի նշույլի։
Նրա անամոթ, ինչպես նա կարծում էր, պատասխանը փոխգնդապետին զայրացրեց։ Նա դուրս ցատկեց մեքենայից և սկսեց գոռալ, նրան անուններով դիմել, սպառնալիքներ և վիրավորանքներ հնչեցնել։ Զինվորները լարվեցին. ոչ ոք չհամարձակվեց միջամտել։
Բայց հենց այդ պահին անպաշտպան աղջիկը արեց մի բան, որը ցնցեց փոխգնդապետին 😲😱 Շարունակությունը՝ առաջին մեկնաբանության մեջ 👇👇
Բայց հանկարծ աղջիկը հարթ ձայնով ասաց.
«Ես պարտավոր չեմ ողջունել ինձանից պաշտոնով ցածր մեկին»։
«Ի՞նչ ասացիր», — զարմացավ փոխգնդապետը։ «Տեսե՞լ եք իմ ուսադիրները։ Ես փոխգնդապետ եմ»։
Նա մի քայլ մոտեցավ և հստակ խոսեց.
«Իսկ ես գնդապետ եմ, որը պատասխանատու է ներքին հետաքննությունների համար։ Եվ ես այստեղ եմ եկել նախարարության հրամանով՝ պարզելու, թե ինչպես եք դուք «ծառայում»։ Ձեր դեմ չափազանց շատ բողոքներ են եղել։ Բոլորը նույն բանն են պնդում. դուք չարաշահում եք զինվորներին»։
Փոխգնդապետի դեմքը գունատվեց։ Նա սառեց՝ բառեր չգտնելով։ Աղջիկը ձեռքերը խաչեց կրծքին և սառը ժպիտով ավելացրեց.
«Ինչո՞ւ ենք մենք հետևում և չենք ողջունում։ Ձեր կողմից ևս մեկ խախտում»։
Մահացու լռություն տիրեց շքերթի հրապարակում։ Ոչ ոք չհամարձակվեց շարժվել. միայն փոխգնդապետն էր կանգնած այնտեղ՝ շփոթված, առաջին անգամ անորոշ՝ ինչ ասի։
