Արդեն երեք տարի է, ինչ ապրում ու աշխատում եմ արտերկրում։ Ամեն վաստակած դրամ խնամքով խնայում եմ, որպեսզի տուն գնեմ և պատրաստվեմ ծերությանս 👵 🏠։
Իմ երեխաները, փոխարենը որ աջակցեն ինձ, անընդհատ պահանջում են իմ բոլոր խնայողությունները 💸։
📞 Վերջերս աղջիկս զանգեց ինձ և ասաց մի բան, որն այնքան ցավեցրեց, որ մի քանի ժամ անընդմեջ լաց էի լինում 😭։
👉 Շարունակությունը կարդացեք մեկնաբանություններում 👇👇👇
Նրանք համոզված են, որ այժմ ես պիտի իրենց հոգ տանեմ, քանի որ իրենց հայրը միշտ ամեն ինչ տալիս էր նրանց։
Ամուսնացած էի մի մարդու հետ, ով լավ էր վաստակում։ Նրա շնորհիվ երբեք չտեսա նյութական դժվարություններ։
Նա ավտոմեքենաների փոքր բիզնես ուներ՝ գնում էր, վերանորոգում, ապա վաճառում։ Իսկ ես տանը էի, երեխաներին էի խնամում։
Մեր երեխաները երբեք ոչնչի կարիք չեն ունեցել։ Ստանում էին այն, ինչ ուզում էին, հաճախ նույնիսկ չխնդրելով։
Ամուսինս նրանց համար բնակարաններ գնեց, շքեղ հարսանիքներ կազմակերպեց, արձակուրդներ՝ ծովափում, և վերջին մոդելի հեռախոսներ էր նվիրում։ Այդպես նրանք սովորեցին ամեն ինչ ստանալ առանց ջանքի։
Նրանք մեծացան այդ հարմարավետ միջավայրում և հիմա նույնը սպասում են ինձնից։ Առնվազն հորը հարգում էին։
Իսկ ինձ վերաբերվում էին ինչպես ծառայի՝ պահանջում էին, որ եփեմ, լվանամ նրանց հագուստները, մաքրեմ իրենց հետևից… իսկ իրենք ոչինչ չէին անում։
Երբ Միխայիլոն մա-հացավ, անմիջապես սկսեցին բաժանել ժառանգությունը։ Առանց խղճի խայթի ինձ վռնդեցին տնից, որը հետո վաճառեցին։
— Այդ տունը քոնը չէ, այն պապան է գնել։ Ինչիդ պետքն է մեծ տունը, — ասացին։
Վաճառքի գումարը ծախսեցին մեքենաների ու իրենց հաճույքների վրա։ Ընկերուհիներիցս մեկը, տեսնելով վիճակս, ժամանակավոր բնակեցրեց ինձ ու խորհուրդ տվեց մեկնել արտերկիր աշխատանքի։ Ես էլ այդպես արեցի։
Հիմա ապրում եմ Իտալիայում։ Խնամում եմ տարեց մի տիկնոջ և խնայողություն եմ անում ամեն եվրոյից։ Այստեղ ծանոթացել եմ շատ ուկրաինուհիների հետ, ոմանք՝ նույնիսկ իմ շրջանից։
Աշխատանքը բարեխիղճ է, կյանքը՝ պարզ, ու ես քիչ-քիչ վերակառուցում եմ իմ ապագան։
Երբեք չեմ վերադարձել հայրենիք, նույնիսկ՝ տոներին։ Ինչի՞ համար։ Այստեղ այլևս տուն չունեմ։
Մի քանի օր առաջ տղաս զանգեց։ Նա չկարողացավ շարունակել հոր բիզնեսը և հիմա պարտքեր ունի։
Քանի որ աշխատում եմ արտասահմանում, կարծում է, թե բավական գումար ունեմ իրեն օգնելու։
— Պապան միշտ մեզ օգնել է, դու՝ ոչ։ Կարող ես գոնե հիմա քավել մեղքերդ, — գոռաց հեռախոսով։
Ես հանգիստ պատասխանեցի.
— Ես ձեզ ոչինչ պարտք չեմ։ Երեխաներն են, որ պիտի հոգ տանեն իրենց ծեր ծնողների մասին, ոչ թե հակառակը։ Քանի որ երբեք չեք մտածել իմ մասին, հիմա ես եմ մտածելու ինձ համար։
Այդ օրվանից լուր չունեմ իրենցից։ Ցավում եմ, որ իմ երեխաները դարձան այդքան եսասեր ու անշնորհակալ։
Հնարավոր է՝ մի օր հասկանան իրենց սխալը։ Իսկ մինչ այդ շարունակում եմ քրտնաջան աշխատել, որպեսզի ապահովեմ իմ ծերությունը։ Ես կարող եմ ապավինել միայն ինձ։
Ի՞նչ ես կարծում, սխալվու՞մ եմ։
