Հասնելով ամուսնու գերեզմանի մոտ՝ այրին նկատեց մի հսկայական անցք հենց գերեզմանաքարի կողքին. նա նայեց անցքի խորը և սարսափեց իր տեսածից 😱😱
Ամեն կիրակի այրին գալիս էր նրա մոտ։ Գրեթե մեկ տարի է անցել ամուսնու հեռանալուց, բայց այրին ոչ մի շաբաթ բաց չի թողել։ Սև զգեստ, սև շարֆ, թարմ ծաղիկներ՝ ամեն ինչ ինչպես միշտ էր: Միայն հոգիս ավելի ու ավելի էր ծանրանում։ Այսօր նա, ինչպես միշտ, ձեռքերում վերցրեց գլադիոլի մի բուռ ու հանգիստ քայլեց տապանաքարերի շարքերի արանքում գտնվող խիճի վրայով։
Բայց հենց որ նա մոտեցավ ամուսնու գերեզմանին, մի բան տարօրինակ թվաց։ Սկզբում նա մտածեց, որ դա լույսի հնարք է: Հետո նա կծկվեց, և նրա սիրտը խորտակվեց: Ինքը՝ սալաքարի մոտ, համարյա ծաղիկների տակ, գետնի մեջ մութ, անհարթ անցք կար։ Կարծես ինչ-որ մեկը ներսից փորփրում էր։ Թե՞… դրսում։
Կինը կտրուկ կանգ առավ՝ հազիվ զսպելով իր դողը։ Ծաղիկները սահեցին նրա ձեռքերից ու պառկեցին անցքի մոտ։ Կուրծքս սեղմվում էր, կարծես օդը քիչ էր։ Նա մոտեցավ և կամաց ծնկի իջավ։ Շուրջ գետինը թուլացած էր, ասես վերջերս էր խանգարվել։ Նրա ափը ակամա դիպավ սալաքարին, կարծես թե մահից հետո աջակցություն էր փնտրում ամուսնուց։
«Սա չի կարող լինել…», — շշնջաց նա: — Ինչ-որ մեկը փորձում էր գերեզմանը բացե՞լ:
Անհանգիստ մտքերը պտտվում էին գլխումս։ Որտեղի՞ց է այս փոսը: Ինչու՞ այստեղ: Իսկ եթե… Նա նայեց խորը անցքի մեջ և զգաց, որ վախը դանդաղորեն սողում էր իր ողնաշարը: Եվ հանկարծ այրին տեսավ մի շատ սարսափելի և աներևակայելի բան 😱😱 Շարունակություն 👇👇
Բայց հետո նա փոքրիկ հետքեր նկատեց անցքի եզրին։ Սուր, ճանկերի նման, բայց չափազանց փոքր գիշատիչի համար: Հիշելով հին գիրքը, որը ամուսինը հաճախ էր կարդում իրենց թոռներին՝ ստորգետնյա թունելների և խալերի մասին, նա կռացավ ավելի ցածր:
Թունելը իսկապես խորն էր գնում, բայց ոչ ուղիղ ներքև, այլ մի փոքր դեպի կողք։ Սա մարդկային անցում չէր: Եվ հաստատ ոչ չարամիտ դիտավորություն:
«Խլուրդներ…», — շշնջաց նա՝ թեթեւացած արտաշնչելով։ -Փոքրիկ, հիմար խալեր…
Նա ուղիղ նստեց խոտերի վրա՝ թույլ տալով իրեն ժպտալ վերջին ամիսների ընթացքում առաջին անգամ: Այս փոսը, որը սկզբում կենդանիների սարսափ էր առաջացրել, պարզվեց, որ պարզապես բնության հետևանք է։
Եվ իբր հեգնանքով՝ հենց նա հիշեցրեց այրուն՝ կյանքը կանգ չի առնում։ Նույնիսկ գերեզմանատանը, ծաղիկների ու քարերի տակ, նա շարունակում է՝ սողալ, փորել, շնչել։
Նա ուղղեց շարֆը, զգուշորեն հարթեցրեց գետնին թունելի եզրին, ծաղիկները հետ դրեց և կամացուկ ասաց.
-Դուք կծիծաղեիք, չէ՞: Պատկերացնում եմ, թե ինչպես կատակ կխաղայիք ինձ հետ։
