Ինչու էին սովետական ​​բնակարաններում խոհանոցները շատ փոքր. Բոլորն ապշում են երբ պատճառն իմանում են

Խորհրդային Միությունում կառավարությունը փորձում էր բնակարանով ապահովել իր բոլոր քաղաքացիներին: Տարբեր տարիներին իրականացվել են բազմաբնակարան շենքերի լայնածավալ ծրագրեր։ Ամենից շատ նախկին ԽՍՀՄ քաղաքացիները հիշում էին, իհարկե, խրուշչովյան և բրեժնևյան բնակարանները։

Դրանք ամենազանգվածայինն էին։ Նման բնակարանները գերազանցեցին նաև այլ «ռեկորդներ», օրինակ՝ հենց այս բնակարաններն էին առանձնանում ամենահամեստ տարածքի խոհանոցներով։

 

Համացանցում ճամփորդելիս չեք հանդիպի խորհրդային տների խոհանոցների չափերի հետ կապված որևէ «զարմանալի» տարբերակի։ Սովետիերկիրը ոչ դրախտ էր երկրի վրա, ոչ էլ ուտոպիա, բայց ժամանակակից «ֆոլկլորում» սոցիալիստական ​​պետության պատկերը տեղ-տեղ ֆանտաստիկ ձև է ստանում։

Թեև ոմանց մտքում ԽՍՀՄ-ն ավելի վատն է թվում, քան Մորդորը «Մատանիների տիրակալը» ֆիլմից, մյուսների մոտ այն կարծես լույսի և սիրո անկեղծորեն հանրաճանաչ երկիր լինի: Հետեւաբար բոլոր տեսակի «վայրի» տարբերակները, ներառյալ խոհանոցների չափերը:

 

Ամենից հաճախ ժամանակակից քաղաքացիները գրում են, որ բնակարաններում փոքր խոհանոցները պատրաստվել են, ասում են, գաղափարական նկատառումներով։ Սոցիալիզմի պայմաններում բոլորն անպայման պետք է համեստ ապրեն։

Իհարկե, իսկական կոմունիստները երբեք չեն ողջունում կյանքը ավելորդություններով, բայց մեծ խոհանոցները ոչ մի կերպ չեն հակասում գաղափարախոսությանը։ Ավելին, «արևոտ վաղվա օրը», որին ձախերն անկեղծորեն հավատում էին, ոչ միայն չհերքեցին, այլև խոստացան մեծ խոհանոցներ և նույնիսկ ռինսթոններով կոշիկներ:

Խրուշչովի և Բրեժնևկաների խոհանոցային այդքան համեստ տարածքների միակ պատճառը ժամանակի նպատակահարմարության հարցն է։ Խրուշչովի բնակարանային ծրագիրը ծավալվեց հետպատերազմյան շրջանում։

Երկրորդ համաշխարհային պատերшզմից հետո երկիրը ակտիվորեն վերականգնվում էր։ 1944 թվականից ազատագրված տարածքներում վերականգնվել են կոլտնտեսությունները, կարգի են բերվել գյուղատնտեսական նշանակության հողերը, վերանորոգվել ենթակառուցվածքները, վերականգնվել գործարանները։ Այսինքն՝ առաջին հերթին զբաղվել են սննդի ու արտադրության հարցերով։ Բնակարանաշինության համար ժամանակ ու ռեսուրս չի մնացել։

Երբ արտադրությունը քիչ թե շատ վերականգնվեց, անհրաժեշտ էր նույն արագացված տեմպերով քաղաքներում բնակարաններ կառուցել մարդկանց համար, ովքեր այս ամբողջ ընթացքում ստիպված էին կուչ գալ կոմունալ բնակարաններում և նույնիսկ փայտե բարաքներում:

Ըստ այդմ՝ ճարտարապետները բնակարաններ են նախագծել «նվազագույն ծրագրի» համաձայն։ Թող այսօր «Խրուշչովը» ժամանակակից փչացած քաղաքացիներին ինչ-որ սարսափ թվա, բայց այն ժամանակ, փայտե զորանոցից հետո, «Խրուշչովը» իսկական հրաշք էր։ Ավելին, նախատեսվում էր, որ այդ շենքերը կկանգնեն 20-30 տարի, իսկ հետո դրանք կվերածվեն ավելի ժամանակակից, հարմարավետ տների՝ ընդարձակ բնակարաններով։

Այն ժամանակ խոհանոցի փոքր չափերի մեկ այլ պատճառ էլ հանրային ճաշարաններում ուտելու գաղափարն էր: Ենթադրվում էր, որ խորհրդային ժողովուրդը միայն խոհանոցում է նախաճաշելու։ Նա ճաշում է գործարանում, իսկ ճաշի գնալու է սննդի օբյեկտներ։

Ավելին, որոշակի ժամանակահատվածում իսկապես ստեղծվեցին հսկայական ճաշարաններ՝ նախատեսված մարդկանց զգալի հոսքի համար, և գաղափարախոսներն ակտիվորեն քարոզում էին այդ գաղափարը լայն զանգվածներին։

Այսպիսով, խորհրդային քաղաքացիները չէին տարանջատվի կոլեկտիվից, և պարզապես տեղ չէր լինի անհատականության համար։ Բայց, ինչպես ժամանակը ցույց տվեց, անընդհատ դրսում ուտելու գաղափարը դեռևս ձախողվեց:

«Արևոտ վաղը» այդպես էլ չեկավ, իսկ «Խրուշչովը» կանգուն մնաց մինչև մեր օրերը։ Բնակարանների հետագա նախագծերը, իհարկե, ավելի ընդարձակ էին, քան Նիկիտա Սերգեևիչի օրոք կառուցվածները, բայց դրանք արմատապես և առասպելական չէին տարբերվում:

Չնայած մնացած սենյակների տարածքը մեծացավ, խոհանոցները «քառակուսիներով» ավելացվեցին ոչ մի կերպ։ Իսկ սրա պատճառները զուտ տնտեսական էին։ ԽՍՀՄ-ը խորհրդային քաղաքացիների համար «պալատներ կառուցելու» հնարավորություն չուներ։

Facebook Comments
Գնահատականը
( Пока оценок нет )
ՉՄՈՌԱՆԱՔ ԿԻՍՎԵԼ ԸՆԿԵՐՆԵՐԻ ՀԵՏ